گیلدا

خوشبختی،

 همان تصور خیالی ِ

هر روز صبح

است که

وقت هورت کشیدن چای

  با خود مرور می کنم.

Tu passes

;Si facilement

Que je doute

Sur

Ma vie

Mes jours

.Mon existence

?Tu m'entends

!A u        R  e  v  o  i  r

Au bout d'un espace

   , assez sombre

restée seule

;assez mal

ne pense qu' à toi

qui me quitte

...qui me laisse

Et ce qui me reste

.rien de tout

Maintenant 

?Où suis- je

,Parmi les bavards muets

les musiciens sourds

et

les innocents morts

Demain 

?Où je pars

?Où

مثل جامی

 خالی  ام از شراب کهنه

پروانه ها را محصور کرده اند

میان تورهایی بلند.

همان پروانه های سفیدی

که زیر  افتاب فروردین ماه به دنبال هم می دویدند

و هر کودکی

شانس لحظه ای داشتنشان را

با دست های نشسته اش امتحان می کرد.

حالا برای خرید بلیت ملاقات پروانه های دربند

بعد از گذشتن از چراغ راهنمای چهار زمانه

میان نرده های اهنی

            در صف می ایستی.

خاموش نمی شود

آواز دهلان

    این مضحک ترین مرثیه

    در سوگ سازدهنی. 

فنجان چای سبز

              میان انگشتانم!

 طعم خوشبختی ست

              در هذیان های عصرانه،

              طعم دود بدون حلقه!

دوستت می دارم

                       و تو را به دایه ای مهربان می سپارم

و در ایستگاه

                  به انتظار گردباد بعدی می نشینم

که سوت زنان از راه رسد،

                               و مرا در اخرین حلقه ی کوپه بنشاند

تا با چشمانی بسته

                             تجسم فروغ حقانیت را با خود به گور برم!

در لحظه ای که عجز

               دستانم را فلج می کند.

تیغ جراحی را

            در چشمم فرو می کنند.

حال در خاطر هیچ کس نیست.

                      خیابان، تو

                                و نوری که بر شانه هایت پخش بود.

مرد من!

     تیغ آبستن این درد نبود.

سهم لاشخورها

               پس از سقوط آزادم

مدال طلایی ست که نصیبشان می شود.